روبهی در راه سختی می گذشت        ناگهان از فرط پیری درگذشت

زاغکی هم با پنیرش بر درخت        گفت : لعنت بر دکان حال و بخت

بار اول او پنیرم را ربود        خر تر از من گو در این عالم نبود

آخر ای زاغک چرا منتر شدی        با تملق های ساده خر شدی

در همین هنگام روباهی دگر        گفت : جانم ای مسما ، ای جگر

ای سیه چشم و سیه ابرو ، سلام        ای سیه خال و سیه گیسو ، سلام

ای لب و منقار تو قند و نبات       بر من مسکین لبالب کن زکات

گونه هایت از حیا گل کرده است        گو که دارد جمله سرخاب الست

ای به قربان کت و کول و کمر        دیده ام هر شب تو را من در قمر

می روم تا قله تا بینم تو را        تا چو غنچه از چمن چینم تو را

لیک دستم کوته و رویت سراب        هی پر و خالی شود چشمم ز آب

زاغک ساده به خود گفتا چنین        روبه اول نگفتا این چنین

خاک بر گور تو زاغ بی کلاس        جمله یی گو تا نگردی آس و پاس

زاغک و آن قیل و قال و قار قار        می شود تکرار در این روزگار